‘Waarom heb je voor Sevilla gekozen?’
Deze vraag wordt me vaak gesteld, door zowel Nederlanders als Spanjaarden.
‘Omdat mijn ziel hier hoort.’ zeg ik dan. Wat de definitie van ziel dan ook moge zijn. Meestal klop ik even op mijn hart als ik het zeg. Ik kan het gewoon niet anders uitleggen. Maar mensen zien me wel stralen, dus ik geloof dat men voelt dat ik recht uit mijn hart spreek.
Toen ik in februari 2025 op vakantie ging naar Sevilla om uit te rusten van een lastige mantelzorgperiode, gunde ik mezelf de tijd waar ik vanalles kon doen waar ik zin in had. De taal leren, cultuur snuiven, padellen, lekker eten & drinken en gewoon door de stad dwalen. Want dwalen dat doe ik graag. Niet alleen door de stad, ook door mijn hoofd.
Ik weet nog goed dat ik aankwam en op het dakterras van de Air B&B stond. Ik keek over de stad en er viel een enorme rust over me heen. Toen hoorde ik mezelf zeggen:
‘Hier moet je zijn, Roeli. Dit is je thuis. Hier ga je de rust vinden waar je naar verlangt…’ .
Het was een apart gevoel. Ik had het nog nooit eerder zo sterk gehad en ik heb ik mijn leven toch al heel wat mooie reizen mogen maken en bijzondere plaatsen mogen zien.
Ik ga niet in details vertellen over wat er daarna allemaal gebeurd is. Kort door de bocht, ik ben een half jaar later alleen naar Spanje terug gegaan met de auto, heb een deel van een camino gelopen, ben gescheiden en heb toen besloten om dat sterke gevoel te volgen en de sprong in het diepe te wagen. Alles achterlatend in Nederland, inclusief mijn twee lieve -volwassen- kinderen…
Eng? Ja doodeng. Maar toen ik uiteindelijk op 24 november het huurcontract van mijn droomhuisje ondertekende -nota bene de trouwdag van mijn ouders- wist ik; ik zit op het juiste pad. Dit is mijn weg. En tot op heden heb ik nog geen moment spijt, integendeel. Mijn gevoel volgen is de beste beslissing ooit geweest.
Ik woon niet in Sevilla zelf, maar er ligt een grote bebouwde heuvel tegen de stad aangeplakt waar verschillende dorpen tegen elkaar liggen. Het dorp waar ik neergestreken ben heet Castilleja de la Cuesta, oftewel Kasteel op de heuvel. Tien minuten met de bus en ik ben in het hartje van de stad.
Overigens geen ‘ik vertrek’-taferelen met het huurcontract gehad hoor. Op vrijdag zag ik het online voorbij komen, op maandag had ik de bezichtiging en op vrijdag kreeg ik de sleutels van mijn gemeubileerde paradijsje. Ik heb uit Nederland niets meegenomen, alleen mijn auto, wat kleding en een handvol persoonlijke spulletjes. Dus dat het huisje gemeubileerd was kwam erg goed uit. De eigenaresse, Rocio, is blij met mij en ik met haar. Ze woont om de hoek, is een pittige spaanse tante en regelt met een knip van haar vingers muy rapido alles wat ik vraag. Ideaal voor als je de taal amper spreekt…
rode zomer, op reis in het spaanse leveN 