Mijn auto is vanaf het moment dat ik naar Spanje vertrok een beetje mijn maatje geworden. Ik heb haar zelfs naar mijn moeder, Helena, vernoemd. Dan is het soms net of ik samen met haar die hachelijke avonturen in Spanje beleef. Het is eigenlijk het enige materialistische ding waar ik aan gehecht ben geraakt om het simpele feit dat het me vrijheid geeft om te gaan en te staan waar en wanneer ik wil. Als ik het op m’n heupen heb, ga ik lekker een stukje rijden met Lena, dan kan ik nadenken en tegen haar praten of gewoon van de omgeving genieten. Het zal ook wel een beetje in mijn genen zitten. Voor mijn vader was de vrachtwagen immers ook zijn lust en zijn leven. Een mooie combi van mijn ouders in een auto gestopt, ach, iedere gek zijn gebrek moet je maar denken.
Echter om hier te mogen blijven rijden heb ik een Spaans kenteken nodig en dit is -net als mijn immigratie inschrijving- nogal een dingetje geworden. Het zijn de twee laatste hobbels die op een of andere manier maar niet willen lukken, maar ik blijf rustig en geef niet op, zo stoïcijns ben ik wel.
Ik had in maart een bureau (gestoría) gevonden die mij kon helpen met de omzetting naar een Spaans kenteken. Ik kreeg een lijstje met alle documenten die ik moest verzamelen en werd gesommeerd naar de Spaanse keuringsdienst te gaan.
Toen ik alles verzameld had en begin april naar de keuring was geweest stuurde ik het op naar het bureau. Twee dagen later kreeg ik antwoord; je auto is afgekeurd.
Huh? Maar er staat toch op dat ie goedgekeurd is? Ik begrijp het niet…
Nee, je auto is goed, maar je trekhaak is afgekeurd. Die moet je er even afschroeven en dan opnieuw je auto laten keuren en dan kun je ´m er gewoon weer opschroeven, kreeg ik als antwoord
Hé, wat? Mijn trekhaak eraf schroeven?
Dat gaat niet meneer, die is inklapbaar en dat is elektrisch geregeld.
Oh, in dat geval moet je een bedrijf vinden dat je trekhaak kan keuren, want je papieren zijn niet in orde.
Ja, lieve mensen, nadat mijn auto uit de Duitse fabriek is komen rollen, zijn ze vergeten een kruisje en een nummertje te noteren van de trekhaak en dus heb ik een ongedocumenteerde trekhaak op mijn auto zitten en dat kan niet in Spanje.
Oef, dit was een tegenvaller, want hier had ik zo kort na het overlijden van mijn vader, even geen energie voor. Het onderwerp auto kwam onderop de stapel van mijn to-do list.
Een kleine twee maanden later pakte ik de draad weer op en ging op zoek naar een garage. Die zijn hier genoeg in Spanje, maar welke was betrouwbaar en zou iets met die trekhaak kunnen? Ik besloot dat de beste optie toch maar de Audi dealer was, aangezien mijn auto ook een beurt nodig had. Zo sloeg ik twee vliegen in een klap. Ik maakte online een afspraak en een week later was het zover.
Gelukkig zit de garage maar 1 dorp verderop en toen ik aankwam moest ik wel een beetje lachen. Het was net alsof ik bij Lexpoint Hoofddorp binnenliep! Hoe is het mogelijk; dezelfde showroom, dezelfde indeling en ook dezelfde grijze mannetjes, ha.
Zoals altijd hier in Spanje werd ik, na een uur geduldig wachten (ondanks mijn tijdslot afspraak), vriendelijk te woord gestaan en legde ik uit wat er, naast de kleine beurt, ook mijn probleem met de trekhaak was. Hij ging kijken wat hij kon doen en zou me bellen als de auto klaar was. Ik leverde mijn autosleutel in en nam de bus terug naar huis.
Een dag ging voorbij en nog een dag en nog een weekend, zonder enig bericht van de garage. Op maandag besloot ik verhaal te gaan halen en pakte de bus naar Camas. Gelijk maar de koe bij de hoorn vatten. Wellicht kon ik mijn auto dan mee terug nemen.
En ja, mijn auto stond klaar. Maar die trekhaak… dat was echt een probleem. Ze wisten niet wat ze er mee aan moesten. Eraf halen was geen optie. Alle bedrading liep door de auto heen en de trekhaak keuren was onbegonnen werk, dat was te veel bureaucratische rompslomp (ja, vertel mij wat). Pfff, ik kreeg het er warm van.
Hij kon wel in het systeem van de Audi fabriek kijken en wat dingen uitprinten en er een stempel van het bedrijf opzetten. Wellicht kon dat helpen.
Als ze moeilijk doen bij het keuringsstation, moeten ze ons maar bellen.
De beste man deed echt zijn best.
Eenmaal thuis belandde het dossier auto weer op mijn stapel; ´nog te doen´.
Wat vreet dit soort dingen toch energie…
De tijd verstreek, ik kreeg veel logees uit Nederland en ik had gewoon geen puf om erachteraan te gaan. Die immigratie vergde ook veel energie. En ondertussen werd het onderwerp auto heel erg groot in mijn hoofd, omdat ik ergens voelde dat de papieren van de audiodealer niet voldoende zouden zijn.
Ik heb serieus overwogen om mijn auto terug naar Nederland te rijden en te verkopen, maar daar had ik zo geen zin in. De verzekeringsmaatschappij had me gelukkig nog wat respijt gegeven en hoewel de officiële tijd dat ik hier mag rijden allang verstreken is, geloof ik niet dat er iemand is die zich daar druk om maakt, dus dat risico nam ik maar voor lief…
Begin augustus (na mijn immigratie-tripje naar Córdoba) ging ik weer naar de site van het keuringsstation, uploadde al mijn documenten en wachtte ik een nieuwe afspraak af.
Er verstreek een week, een maand, ik mailde nog een keer, maar kreeg geen antwoord. Ik kreeg nog een keer uitstel van mijn verzekeringsmaatschappij (tegen een vergoeding uiteraard), maar toen verstreek er nog een maand en dacht ik, Kom op Roel, aan de bak jij. Ik moest mezelf echt opladen om dit keer verhaal te gaan halen bij het keuringsstation, want ik was bang dat ik weer tegen een muur zou oplopen en dan in janken zou uitbarsten.
Toch verzamelde ik van de week al mijn moed en ging op pad. Engelengeduld moet je hebben in de Spaanse wachtruimtes. Ik pakte netjes een nummertje uit het apparaat, maar er kwamen tig mensen binnenlopen die allemaal stuk voor stuk geholpen werden zonder nummertje.
Maar ik zei niks en bleef netjes een half uur op mijn stoel zitten.
Als ik eindelijk aan de beurt ben zegt de dame achter het loket: Oh, hier weet ik niets van, daarvoor moet je bij mijn technische collega zijn. Je kunt bij het volgende loket gaan staan. Weer wacht ik netjes een half uur op mijn beurt.
Dan komt de technische man aangelopen. Ik heb mijn verhaal dit keer opgeschreven in het Spaans. Het kan niet duidelijk genoeg zijn want het moet nu echt gebeuren. Hij leest het verhaal, pakt zonder veel woorden de papieren, loopt terug naar zijn bureau en gaat zitten. Ik krijg de indruk dat hij niet goed weet wat hij moet doen. Er komen tussendoor wel 5, 6 collega’s aan zijn bureau die hij allemaal te woord staat en helpt. De tijd verstrijkt. Maar ik zeg niets en blijf twintig minuten bij het loket staan. Ik bereid mezelf voor op het ergste; Roeli die haar auto terugrijd naar Nederland om een F@#%&ing trekhaak.
Maar dan mag ik achter het loket langs lopen en bij hem aan het bureau komen zitten.
We gaan opnieuw beginnen, zegt hij. Wanneer wil je komen?
We plannen een datum voor een nieuwe keuring in.
De papieren van de audiodealer zijn niet goed, daar heb je niets aan.
Zie je wel, ik wist het!
Dan komt hij met een vaag printje waar twee nummers op staan.
Je moet op je trekhaak kijken of je een van deze twee nummers kunt vinden. Maak er een foto van en die stuur je naar mij op. Als het een ander nummer is, heb je een probleem en anders is het in orde.
Eh, oke…Maar toevallig staat mijn auto gewoon hier op het parkeerterrein…? zeg ik voorzichtig, wijzend met mijn duim naar achteren.
Oh, echt? Nou, dan lopen we er even heen.
Samen gaan we naar buiten. Met een druk op de knop tover ik de trekhaak tevoorschijn en hij duikt onder de auto.
Zie je wat? Vraag ik hoopvol.
Ja, ik zie wat staan.
Zal ik mijn telefoon pakken om een foto te maken?
Nee hoor, dat is niet nodig.
Hij staat op, zet een vinkje op zijn kopietje en zegt; Ya esta (oftewel, dit is het, nu is het goed)
Ya está?
Ja, de nummers kloppen.
Dus nu is alles in orde?
Echt? Vraag ik met grote verbazing.
Ja, al je papieren zijn in orde nu… tot de 26e! zegt hij vrolijk en loopt weg.
Ya está.
Olé!
p.s. ook goed nieuws over mijn inschrijving bij de immigratie, want ook hiervoor heb ik toch maar een gestoría ingehuurd en is mijn aanvraag voor een afspraak ingediend. Fingers crossed lieve lezers!
