Vanmorgen stond ik om 08.30 uur op de stoep van de immigratiedienst bij Plaza de España. En wat denk je? Alles is in 1x goedgekeurd en ik heb ter plekke mijn verblijfsvergunning gekregen! Ben er nog stil van…
Maar deze ochtend had ook een schaduwkant, want ik was natuurlijk niet de enige die een greencard kwam aanvragen. We zager er aan de buitenkant allemaal anders uit, maar kwamen voor hetzelfde. Toch voelde ik me ook hier een buitenbeentje (maar dan wel een Lucky one) en daar werd ik ook stil van…
De wekker ging om kwart voor 7 vanmorgen, maar ik had niet best geslapen. Ik had nog een beetje naweeën van de dagen ervoor. Gister en eergisteren had ik namelijk geprobeerd contact te krijgen met het bureau (gestoria) die mijn documenten had en mijn afspraak hadden ingepland. Ik had alles nodig bij de afspraak, dus ik werd een beetje nerveus einde dag toen ik maar niets hoorde. Maar gelukkig kreeg ik, net voordat ik naar padel ging verlossend nieuws; Javier, de man die mij geholpen had (en die ik toevallig ook ken van padel) zou met me mee gaan om te vertalen!
Daar was ik zo blij mee, ik kon wel wat morele, spaanse steun gebruiken. Maar toen ik terugkwam van padel bleek dat hij mij geappt had, dat hij de bewijzen van mijn zorgverzekering in het spaans nodig had, want mijn printjes in het Engels werden niet geaccepteerd…pffff… slapeloze nachten krijg ik van die last minute dingen…
Maargoed, ik had een uber geboekt om 08.00 uur, want met de bus zag ik op dit tijdstip even niet zitten. Gelukkig stond de beste man al klaar en was ik ruim op tijd bij Plaza de Espana. Mijn afspraak was pas om 09.15, maar ik wilde nul risico nemen in dit geval. En ach, een beetje rondkeuvelen bij zonsopgang op die plek is geen straf.
Ik zocht eerst de juiste ingang op, want er zitten meerdere ministeries. Maar het was gauw gevonden want er stonden al meerdere mensen te wachten. Mensen van alle kleuren en formaten. Ik bekeek het tafereel van een afstandje. Om even voor negen kwam de bewaker naar buiten en spande een lint. De mensen dromden naar voren. Ik keek het geheel van een afstandje aan.
Jeetje, wat gebeurd hier in vredesnaam? Wat voor een wereld is dit?
Toen begon hij namen op te noemen en een voor een mochten de mensen naar binnen.
Rooeliiiina Meiger
Huh, kut, sjit, Javier is er nog niet… en ik heb mijn documenten niet.
Pfff, niets voor mij, zo afhankelijk zijn van iemand anders en al helemaal niet als ze te laat komen. Maar ik kijk nergens meer van op en stapte vrij rustig naar voren, ik zie het wel.
Afspraakbewijs? zei de man nors.
Eh nee…
Wat hij daarna zei verstond ik niet, maar zijn gebaar was duidelijk; wegwezen…
Ik appte Javier: waar blijf je, ze hebben mijn naam al omgeroepen…
Ik kan geen parkeerplek vinden, antwoordde hij een paar minuten later.
En toen… toen liet ik het los.
Dat zijn essentiële dingen die ik geleerd heb het afgelopen jaar. Dat je eigenlijk niets in de hand hebt. Je hebt geen controle. Je wilt het wel, je denkt alles onder controle te kunnen houden, maar dat zit allemaal tussen je oren. Met een knip van de vingers kan het leven er ineens anders uitzien…
En dus antwoordde ik netjes: Oke, ik wacht op je.
Even later kwam Javier aanlopen. Keurig netjes verzorgd in colbert en nette broek, als een echte Spanjaard. Met mijn papieren en het afspraakbewijs. We konden zo naar binnen. Maar wat voelde ik me ongemakkelijk zeg! Alsof ik naar binnen liep met mijn advocaat. Weliswaar een vriendelijke en niet zo’n monsterlijke, zoals ik bij mijn laatste rechtszaak tegenover me heb gehad, maar toch… ik was echt de enige die een hulptroep had ingeschakeld om het simpele feit dat ik het geld had om dat te doen en dat onderscheid was duidelijk. En om een of andere reden voelde ik me daar niet lekker bij. Voor Javier was dit gesneden koek, die zat op zijn telefoon te scrollen. Hij ging met al zijn klanten mee en zat dus regelmatig op dit kantoor.
Ik keek mijn ogen uit met al die nationaliteiten die naar binnen kwamen, wat een carrousel van mensen. Met sommigen had ik echt te doen. Het klinkt heel raar, maar ik voelde me eigenlijk schuldig. Alsof ik een plek inpikte van een andere immigrant. Hebben zij het niet harder nodig om hier te zijn dan ik?
Anderzijds zijn zij op zoek naar een leven met meer geld en status en ben ik al in dat leven geweest. Ik heb al ervaren wat een gebakken lucht het gevoel van status kan zijn en dat hoef ik niet meer. En zo gingen in de wachtruimte mijn hersenspinsels voorbij.
Toen we na een goed uur eindelijk aan de beurt waren namen we plaats aan een klein bureautje. Er werd amper iets gevraagd of gezegd. Alles werd ingevoerd en toen kwam er een groen papier tevoorschijn dat in een speciale printer werd gestopt…
Huh, het zal toch niet zo zijn dat ik nu gelijk…?
Ja hoor. De printer was klaar en zonder wat te zeggen schoof hij het papiertje voor mijn neus.
Buen dia… (tot ziens, fijne dag) zei de ongezellige man.
Javier stond op.
Eh. Dit is het? Vroeg ik verbaasd.
Ja kom. Het is klaar. Javier is allang blij dat hij weer weg kan. We lopen samen naar buiten. Ik ben nog steeds verbijsterd. Is dit echt alles? Moet ik niet nog een keer terug om een echte op te halen? vraag ik nog een keer voor de zekerheid.
Nee. Dit is het. Als je trouwens nog hulp nodig hebt met je auto invoeren, dan zeg je het maar. Fijne dag he, zie ik je zondag nog bij padel?
Twee dagen vol gekke dingen. Gister mijn kentekenplaten die ineens uit een printer komen rollen en vandaag mijn greencard. Ik bedoel, allebei gewoon uit een printer, alsof het niets is! Maf toch!
Ik ben kapot moe. Ineens is er 10 kilo van mijn schouders afgevallen en daar moet ik even van bijkomen. Ik ga een beetje minder padellen en een beetje meer met mijn beentjes op de bank Netflixen komende tijd. Ondertussen mag ik alweer de koffer inpakken voor mijn aankomende tripje naar Nederland!
