Ik mag graag zwemmen en ben gezegend met een groot openbaar zwembad (50 x 25 meter) op vijf minuutjes lopen van mijn huis. Het is helaas alleen in de zomermaanden geopend, maar voor nu ben ik er heel blij mee. Toen het 15 juni openging was heb ik gelijk een abono de Verano (zomerabonnement) genomen. Bijna elke dag loop ik er even heen. Soms rond twaalf uur (dan is het extreem rustig en heb ik bijna het hele zwembad voor mezelf) of anders einde van de dag wanneer het wat beter uit te houden is in de volle zon, want schaduwplekjes zijn gauw bezet.
Sevilianen en zwemmen… daar is iets mee. Nou, er is natuurlijk niets mis mee, maar een zwembadbezoek hier is gewoon anders dan in Nederland. Zoals bijna alles anders is, alleen sta je er vaak niet bij stil.
De regels in dit zwembad zijn best streng. Kinderen mogen niet rennen, niet overmatig springen, er is geen duikplank, geen glijbaan en het enige drijvende speelgoed dat lijkt toegestaan is een foam-tube. Houd je je niet aan de regels, dan hoor je een korte fluit. Dit resulteert in een hele relaxte sfeer. Want als de kinderen rustig zijn heb je ook geen ouders die politieagent hoeven te spelen en dit scheelt -voor mij- een hoop ergernis.
Dat de Spanjaarden graag veel en lang praten is bij de meeste mensen wel bekend, maar dit doen ze dus ook staand in het zwembad. Logisch, want het is heet en je wilt afkoelen. Er wordt amper gezwommen, maar vooral heel veel gepraat. In groepjes, langs en op de rand van het zwembad. Het voordeel daarvan is dat ik, als een van de weinige die wel wil zwemmen, het hele middelste deel (waar je niet kunt staan) voor mezelf heb. Ideaal om een paar rondjes te maken!
Laatst -het was al wat later op de avond- besloot ik toch nog even gauw naar het zwembad te lopen om af te koelen. Als ik rond kwart voor acht aankom, lopen er veel mensen weg. Ik begin even te twijfelen, het is toch tot half 10 open? Maar ik mag naar binnen en ik zie dat ze het zwembad aan het opdelen zijn met lijnen. “Yeah” denk ik blij “dit is vast banen-zwemtijd”. Het is een gezellige drukte en ik zie verschillende groepjes om het zwembad staan. Van een groep 70+, tot groepjes hele jonge kinderen en nog van alles ertussen. Ik kijk eigenlijk mijn ogen uit. Wat gebeurd hier allemaal? Er zijn zeker een stuk of 15 badmeesters en -juffen druk in de weer en ik denk dat er wel 8 of 9 verschillende groepjes zijn. Er schalt lekkere dancemuziek uit de luidsprekers en ik besluit even op het gras te gaan zitten om de boel gade te slaan.
Dat is wel een methode die ik mezelf heb aangeleerd; eerst even kijken wat er precies allemaal gebeurt. Ik ken alle gebruiken van dit land nog lang niet, maar ik observeer heel graag die nieuwe cultuur waar ik me ingestort heb. En ondanks dat we allemaal Europese burgers zijn sta ik keer op keer versteld van hoe zelfs de kleine dingen anders zijn.
Ik ga ergens zitten en er komt een jonge badmeester wat spullen pakken uit de schuur achter mij. Ik vraag of ik mag zwemmen en hij begint een heel verhaal tegen me te ratelen dat veel te snel gaat. “Engels?” probeer ik voorzichtig. Maar nee, dat wuift hij resoluut van de hand. Ik blijf het verbazingwekkend vinden dat heel veel jonge mensen tussen de 20-30 jaar geen engels spreken. Hoewel ik er ondertussen ook wel achter ben dat ze dat vaak best een beetje kunnen, maar niet durven. De jonge badmeester roept zijn collega erbij en zij legt me in keurig Engels uit dat ik niet mag zwemmen omdat er zwemles is tot sluitingstijd.
Dat is jammer, maar het is zo’n gezellige drukte en er is zo’n heerlijke vibe dat ik besluit gewoon op mijn handdoekje te blijven zitten en te kijken. Er zijn nog genoeg andere families die chillend onder de bomen en parasolletjes genieten van het geheel.
Terwijl ik om me heen kijk denk ik terug aan toen mijn eigen kinderen naar zwemles gingen. Oef, wat vond ik dat altijd een drama zeg; die zwemlessen waren altijd rond etenstijd en het was bloedheet in de kleedkamers. Nog niet te spreken over ‘zeurende’ ouders die vonden dat hun kind niet genoeg aandacht kreeg of klaagden dat hun kind niet naar het volgende badje mocht. Ik kan hier geen ouders ontdekken die zich met de zwemles bemoeien…
Natuurlijk is het mede door het buitenleven hier allemaal anders. De kinderen gooien hun tassen bij elkaar op het gras, kleden zich (zonder hulp van ouders) uit en plonzen na eerst op het droge een warming up te hebben gedaan, zo het water in. De samenstellingen van de groepjes is typisch Spaans; jong en oud door elkaar. Van een heel klein tenger mensje van hooguit 4 jaar tot een uit de kluiten gegroeide jongen van een jaar of 9 bij elkaar in één groepje en de ouders onder het parasolletje met een drankje in de hand. Als ik het overnieuw mocht doen, zou ik ze hier op zwemles zetten, ha!
rode zomer, op reis in het spaanse leveN 