23 juli 2026
Yippee het is eindelijk gelukt. Ik probeer al weken een afspraak te krijgen bij de immigratiedienst in Sevilla om me officieel in te laten schrijven. Maar tot nu toe had ik weinig succes. Na wat online zoekwerk kwam ik erachter dat je ’s morgens vroeg moet klaarzitten omdat er dan selectief wat afspraken vrijkomen en wie het eerst komt, het eerst maalt. Maar de afspraken zijn zo schaars dat er geen doorkomen aan was en ik piste steeds naast de pot.
Ineens kreeg ik het idee dat het natuurlijk niet perse Sevilla hoefde te zijn, want ik schrijf me in in Spanje en dan maakt de gemeente waar je woont niet uit, zo bevestigde chatgtp mij. De gemeente inschrijving heb ik tenslotte twee maanden geleden al geregeld. Dus ik ging verder zoeken. Hmm, in Cadiz zit ook een immigratiedienst, prima te doen en een heel leuk stadje aan de kust. Dus een week lang geprobeerd Cadiz binnen te dringen. Maar helaas, ook hier geen succes. Waar kan ik nog meer heen? Malaga, tja dat is wel weer een eindje rijden, heb ik niet zo’n zin in. Maar wacht, misschien heeft Cordoba ook een afdeling immigratie? En ja hoor de eerste beste keer proberen was gelijk raak. Maandag 3 augustus om half 10 kan ik terecht. Ik geloofde het eerst niet. In een keer? Na al die weken gefrustreerd bij Sevilla proberen… tja… zo zie je maar. Ligt het antwoord gewoon om de hoek.
En ik zal heel eerlijk zijn, ik vind dit soort dingen doodeng.
En hoewel afgelopen jaar een aaneenschakeling van doodenge dingen zijn geweest en je zou verwachten dat het wel een keer went, komen er altijd weer nieuwe dingen naar boven drijven.
Als ik dan nadenk waarom ik het spannend vind, kan ik best de diepte ingaan bij mezelf, op zoek naar antwoorden. Want het enge zit niet in de twijfel. Integendeel. Als ik iets zeker weet in mijn leven, is het wel dat ik hier wil blijven. De Spaanse poppen stonden al vanaf mijn 4e op de kast in mijn slaapkamertje en het kaartje met de geborduurde flamenco danseres zit in dezelfde doos als mijn geboortekaartje…
Waarom dan toch die angst? Gek is dat eigenlijk. Want wat is het ergste dat kan gebeuren?
Dat je voor een dicht loket staat?
Oke, dan ga ik weer naar huis en maak een nieuwe afspraak.
Dat je niet alle papieren op orde hebt?
Oke, dan ga ik weer naar huis en maak ik een nieuwe afspraak en regel de ontbrekende papieren.
Dat je niet in Spanje mag komen wonen?
Hmmm, dat lijkt me sterk, ik ben te leuk, ha!
Maar ik heb een oplossing gevonden om mezelf op te peppen; steeds als ik een hobbel over moet beloof ik mezelf een klein cadeautje: een leuke plant, een paar mooie oorbellen of gewoon een keertje lekker uit eten in de stad. Heel simpel, maar toch kan ik me daar dan echt op verheugen! Eerst het zuur, dan het zoet. Voor mij werkt het, zo’n kleine dopamine injectie. En daarbij, als ik nu naar de palmplant kijk, denk ik; oh, toen heb ik het huurcontract getekend en die mooie oorbellen waren de wortelkanaalbehandeling bij de tandarts.
Maargoed inschrijven in Spanje dus.
De laatste hobbel, maar wel een belangrijke.
En dat is precies de reden dat ik mezelf dit keer vooraf op een cadeau trakteer, namelijk 3 nachten in een fijn hotel in de stad! Ik ga er vrijdag heen, dan kan ik kijken waar ik maandag moet zijn zonder te stressen. Daarbij is het heerlijk om weer een nieuwe stad te ontdekken en bovenal een nieuw avontuur. Voor vrijdagavond heb ik al een kaartje gekocht voor de beroemde ruitershow en voor zaterdag een rondleiding in de prachtige Mesquita, beide famoso en iconen van Cordoba.
En als alle bovenstaande ‘angsten’ dan uitkomen, heb ik toch maar weer een leuk weekend in Cordoba gehad en wat te vertellen de rest van mijn leven. En ach die greencard, die komt vast wel goed.
Hartelijke groet van een dappere dodo!
rode zomer, op reis in het spaanse leveN 