rode zomer, op reis in het spaanse leveN

4 augustus 2026

Toen ik op vrijdagmiddag aankwam in de stad, zette ik de auto in een van te voren uitgezochte parkeergarage. Het hotel had weliswaar ook een parkeergarage maar dat soort garages ken ik ondertussen maar al te goed: die zijn kansloos met mijn auto. Niet dat deze zo groot is, maar toch enigszins een middelmatig model en daar wil je niet mee in het centrum van Spaanse steden rijden, laat staan in een hotelgarage parkeren! En dus parkeerde ik er iets buiten want die garages zijn doorgaans een slag groter. Bij de bochten naar de volgende etage hoefde ik maar 1x keer steken en dat is wel een beetje het gangbare hier… Ik had op de bovenste etage een mooi plekje gevonden en met mijn rugzak op liep ik naar het hotel.

De vibe in de stad was heerlijk. Cordoba staat niet bepaald in de top 5 van Spaanse steden om in hoogzomer te bezoeken, dus het was lekker rustig op straat op een paar verdwaalde toeristen na. Ik had een hotelletje in het hartje van de stad geboekt, direct tegenover de beroemde Mezquita. Een hele oude moskee uit de tijd van de moren (700 n. Chr)  met in het midden van het gebouw een kathedraal die is gebouwd toen de katholieken rond 1236 de moren definitief verdreven. Genoeg geschiedenis in deze stad te vinden dus!

Nadat ik ben ingecheckt ga ik op zoek naar een terrasje. Ik heb wel een tinto Verano verdient want het voelt toch een beetje als een mini-vakantie. Ik zoek iets in de buurt van de Escuela Ecuestre de Córdoba (oftewel de beroemde Spaanse Ruiter School), want daar heb ik van de week online al een kaartje voor gekocht en de show is vanavond. Toen ik een stoelnummer mocht uitzoeken zei iets me dat ik nummer 42 moest nemen, maar dat was midden in de rij en ik zit toch altijd liever aan de buitenkant zodat ik mijn lange benen kwijt kan. Ik twijfelde. Maar nee, ik koos dapper voor 42 en dacht, acht wie weet komt er wel een leuk persoon naast me zitten. 

De tribune is heel klein en alles is buiten, heerlijk! Als de show bijna begint zie ik dat het niet is uitverkocht, sterker nog alleen de voorste rij is tot nu toe bezet en de twee rijen erachter zijn nagenoeg leeg. Maarja er komen ook nog steeds mensen binnen. In het midden zie ik nog 1 stoeltje vrij. Die zal van mij zijn gok ik… en nee er zit geen leuke man naast me. Sterker nog, er zitten aan beide kanten behoorlijke stevige vrouwen waarvan eentje zelfs maat Amerikaans obesitas. En ik overdrijf echt niet voor dit verhaal!

Ik loop naar de plaats en zie dat de obesitas vrouw zeker een derde van mijn stoel in bezit neemt. De andere vrouw kijkt me aan met een heel zuur gezicht, ook zij steekt een beetje over met haar stevige dijen. 

Sjit wat ga ik doen…? 

Waarom wilde ik perse stoel 42 hebben? 

Ik besluit het toch te gaan ontdekken en wurm mezelf tussen de twee dames in. Het geheel is nogal gênant want we zitten klem met z’n drieën en ik vind mezelf het grootste slachtoffer ondanks dat ik de slankste ben van de drie, haha. 

Waarom ga ik niet ergens anders zitten?

Omdat op mijn kaartje stoel 42 staat… en dan doen we braaf wat we doen, toch? En ik kan aan de dikke vrouw zien dat zij zich ook schaamt en ik vraag me dan toch af wat er in haar omgaat. Ik vind het zelfs een soort van zielig voor haar als ik nu besluit ergens anders te gaan zitten, want dan weet ze dat ik dat doe omdat zij zo dik is… pfff, ingewikkeld allemaal.

Ik begin maar gelijk een praatje met de obesitas vrouw dat klaart misschien een beetje de lucht. Wie weet heeft ze wel een heel boeiend verhaal en aardig zijn doet geen pijn.

Ze komt uit London. Is idolaat van Spanje en gaat er zo vaak heen als ze kan en bezoekt steeds iets nieuws en dit keer dus Cordoba. Ze is alleen, net als ik. Ik stel nog wat vragen, maar ik krijg geen vraag terug en dan haak ik af. Ik kan vooralsnog niets boeiends ontdekken en we hebben geen natuurlijke klik. De show begint en die is werkelijk fantastisch. Ik ben niet perse een paardenfan, maar ik kan wel degelijk zien dat deze paarden dingen doen die heel bijzonder zijn en de mensen die ermee werken enorme passie hebben voor wat ze doen.

In de pauze sta ik snel op en ga een drankje halen. Ik stik de moord tussen de twee vrouwen. Als ik bij de bar sta zie ik dat beide dames steevast op hun stoel blijven zitten. Ik loop een rondje langs de stallen en neem een besluit; na de pauze ga ik niet terug naar stoel 42. Het universum heeft gesproken; nee Roeli, hier is geen leuke man voor jou, die komt nog, die is nu even ergens anders op vakantie, haha.

De volgende dag heb ik in de late middag een kaartje voor een groepsrondleiding in de moskee. Dit zijn dingen die je echt onder leiding van een gids moet doen wat mij betreft. En ja, met gidsen moet je het treffen. Maar als je een goede treft, is het een enorme toegevoegde waarde. Als ik aan kom staat er een vrouwelijke gids die een beetje star en chagrijnig mij begroet. Nou, dat begint goed. Na een kwartiertje wachten (we zijn dan 10 minuten over de starttijd) blijkt dat niemand komt opdagen en zodoende geeft ze aan dat het een prive-tour wordt. Ik merk al snel wanneer ze begint te praten ze een enorme schat aan kennis heeft. Ze ratelt niet alleen feiten op, ze deelt het met passie en dus hang ik al gauw aan haar lippen. Wat heerlijk om als enige deze tour te mogen doen! Ze vertelt voluit en -nieuwsgierig als ik ben- stel ik al mijn vragen tussendoor. Het gebouw is enorm groot (op hoogtij dagen konden er vroeger 40.0000 mensen bidden) en dat twee geloven in een architectuur verweven zijn maakt alles heel magisch op een of andere manier. Ik stel haar ook nog wat persoonlijke vragen; ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd. Ah, dat verklaard al haar kennis. Wist je bijvoorbeeld dat de Islam nog maar 1400 jaar oud is? Een stuk ‘jonger’ dus dan het Christendom of het Jodendom. 

Na ruim 1,5 uur is het afgelopen en dwaal ik nog wat door het gebouw heen. Ik kan het iedereen aanraden die ooit in de buurt van Cordoba is om dit fascinerende gebouw te bekijken. Blij loop ik weer naar buiten. Wat zou ik graag een kijkje nemen 1000 jaar terug in de tijd…

Zondagochtend maak ik een lange wandeling als de temperatuur nog lekker is en kijk gelijk waar de immigratiedienst is. De rest van de dag doe ik niet zoveel, want ik begin al een beetje zenuwachtig te worden. Heb ik al mijn papieren bij me? Ik ben al weken bezig geweest om alles te verkrijgen… maar ik check het voor de zoveelste keer:

• Paspoort
• Inschrijvingsformulier Spanje uitgeprint en ingevuld
• betaalbewijs voor inschrijving in Spanje (want dit betaal je niet ter plekke, maar moet vooraf bij een willekeurige bank zijn gedaan. Kosten € 12,-*)
• Bewijs Spaanse zorgverzekering + polis
• Nie-nummer (spaanse BSN)
• Inschrijving gemeente Castilleja de la Cuesta (kosten: € 3,-** euro)
• Huurcontract waarin staat dat ik hoofdbewoner ben (ik heb het oude huurcontract speciaal moeten laten aanpassen omdat het specifiek vermeldt moet staan)
• Bankafschriften + certificaten van de banken dat ik ook echt de eigenaar van de rekeningen ben.

Van alles heb ik het origineel en twee kopietjes bij me. 
Nou, ik geloof het wel.

En nog maar even voor de verduidelijking -want niet iedereen weet hoe het precies zit- als je gaat emigreren wilt dat niet zeggen dat je een Spanjaard wordt, want dat gaat niet zo maar. Ik vraag een visum aan (dit heet ook hier een greencard omdat ze groen zijn) en deze is 5 jaar geldig. Na 5 jaar kun je ‘m verlengen en na 10 jaar aaneengesloten hier wonen zou je, als je dat zou willen, een spaans paspoort kunnen aanvragen. Maar first things first.

Op maandagochtend is het dan zover. Een half uur te vroeg natuurlijk en dus ga ik op een bankje zitten tegenover het gebouw en daar zit ik dan, in m’n uppie… 

Nou Roeli, daar ga je… denk ik bij mezelf.
Definitief in Spanje wonen. Weet je het echt zeker? 
Jaaaaaaaa. Lets go!

Als het tijd is loop ik naar binnen. Ik krijg een nummer en wacht netjes op mijn beurt. Gelukkig zijn al mijn zenuwen weg. 

Een vrouw roept me bij haar bureau en al gauw komt het papier van de gemeente inschrijving op tafel, waarna ze een heel verhaal begint te vertellen en ik haar verschrikt aankijk. Het kan niet, dat is me wel duidelijk. Ik vraag haar voor de zekerheid google translate in de spreken en dan blijkt dat ik inderdaad niet kan inschrijven in Cordoba en dat het toch echt in Sevilla moet. Beide steden liggen weliswaar in de provincie Andalusië, maar ze liggen allebei in een andere deel-provincie van Andalusië en dan kan het dus niet. Pfff. Ik zeg haar -in mijn beste Spaans- dat het na twee maanden proberen echt onmogelijk lijkt om een afspraak te bemachtigen daar en dat een inschrijving in Spanje toch iets algemeens is en of ze echt niet iets voor me kan betekenen. Ze haalt een collega erbij die gelukkig engels spreekt. De dames blijven vriendelijk want ze zien dat het me raakt, maar ze zijn ook resoluut. Ze kunnen niets voor me betekenen en zeggen dat ik het moet blijven proberen in Sevilla. 

Ik pak al mijn papieren weer bij elkaar en voel een traan opkomen, toch die spanning die eruit wilt, maar tegen de tijd dat ik bij de deur ben is deze gelukkig al weer weg. Het hele gebeuren heeft hooguit vijf minuten geduurd. 

Ik loop naar het dichtstbijzijnde terras, bestel een koffie en een groot stuk taart en dan kijk ik naar boven en vraag aan het universum; is dit karma omdat ik niet meer naast die dikke mevrouw wilde zitten na de pauze? Ik krijg geen antwoord en dan lach ik maar weer, want de wereld is gelukkig niet vergaan na dit ultra korte bezoekje…

* Ja, je leest het goed; het visum kost slechts € 12,- euro. 
** En de inschrijving in de gemeente was ook slechts € 3,- euro. Wellicht een idee voor de Junta de Andalucía om de prijzen iets te verhogen zodat er een betere doorstroming kan plaatsvinden 🙂 

note; Na nog meer online onderzoek lees ik dat er zelfs mensen zijn die een advocaat inhuren om een afspraak af te dwingen, maar dat gaat me wat ver. Ik ben zeker niet de enige die tegen dit probleem in Andalusië aanloopt dat blijkt wel. Ik probeer het nog steeds dagelijks, maak een schermafbeelding als bewijs wanneer er staat dat er geen afspraken beschikbaar zijn, meer kan ik tenslotte niet doen. Ik heb besloten me er even niet meer al te druk om te maken.